تنهایی

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
...
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید
ماه به عشق تو خندید
یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم .. نرمیدم
رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...

                                               درپای اجل یکان یکان پست شدند

خوردیم زیک شراب در مجلس عمر

                                              دوری دو سه پیشتر زما مست شدند

تادورم از خاک میهن. رنج است و غم همدم من

ندارم یاری هموطن. که در غربت داند حال من

باشد بلای غریبی .ناکامی و بی نصیبی

هرشب از جدایی می نالم. نپرسد کس حالم

این جا دل نگیرد ارامی. چو مرغی در دامی

میهن ای بهشت امیدم .ای امید جاویدم

بی تو از جهان بیزارم.به غمها یارم من

با یاد تو هر جا شتابم.تا از تو یابم خبری

چون قبله ای هر جا سر ارم.سوی تو دارم نظری

قطره های باران انگار می خواهند به من یاداوری کنند که تو رفته ای

ومن باید به احترام رفتنت مثل اسمان گریه کنم

ولی نمیدانم! شاید دیگر اشکی ندارم که برای رفتنت بریزم

شاید هم اشکهایم خود را مخفی کرده اند تا هنگام بازگشت بی امان ببارند

من میدانم که باران نمیداند امید بازگشت تو در من بیشتر از نا امیدی از دست دادن توست

نمیدانم من در اشتباهم یا باران؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

تقدیم به دوست خوبم سجاد

وقتی که گریه کردم گفتن بچه ای

وقتی که خندیدم گفتن دیوونه ای

وقتی که جدی بودم گفتن مغروری

وقتی که شوخی کردم گفتن سنگین باش

وقتی که حرف زدم گفتن پر حرفی

وقتی که ساکت شدم گفتن عاشقی

حالا که میگم می خوام عاشق بشم میگن گناهه!

ای خدا ......؟شما یه چیزی بگین

وقتی شقایقی نیست

در سرزمین غربت مردن چه سود دارد؟

با مردمان بی دل گفتن چه سود دارد؟

با اسمان خسته باابر دل شکسته

با درد ریشه بسته رستن چه سود دارد؟

بودم به عشق یاران عمری درین بیابان

وقتی که دلبری نیست ماندن چه سود دارد؟

با این همه گلایه با این همه شکایت

سنگ صبور اگرنیست گفتن چه سود دارد؟

این کوهسار سنگی با غنچه های رنگی

وقتی شقایقینیست دیدن چه سود دارد؟

                تقدیم به دوستان

مرا ببخش

مرا ببخش اگر مهربان نمی مانم .اگر قدر حضور تو را نمی دانم

مرا ببخش اگر مثل کوههایم. برای خویش تو را قهرمان نمی خوانم

مرا ببخش ودعایم کن وبگذار . به دوش جاده تقدیر توشه سفرم

مرات به غربت اندوه جاده ها بسپار. نگو که از سر تقصیر تو نمی گذرم

دلم برای تو تنگ است چاره اما چیست؟من از تصور ویرانی تو ویرانم

علاج درد درونی ام گریز بود ...گریز.به من مگو که چرا نزد تو نمی مانم

بدان همیشه غمی ریشداده در خونم.برای دشت جنون من همیشه مجنونم

اگر که می گذرم از کنار خاطرات.از این عبور بدان تا همیشهدلخونم...دلخون

هرچه تلاش میکنم به ارامش نمی رسم    

 در این دیار خسته کش دیگر بریده نفسم

در این دیار خسته کش وجود من بیهودشد

ارثیه های عاطفی اینجا ز من ربوده شد

روز نفس نفس زنان رو به سراب میروم

خشک گلو و تشنه لب به عشق آب می روم

شب که به خانه میرسم شکسته بال وخسته جان

در غم فردای دگر باز به خواب میروم

ازتن خشک شاخ گل توقع جوانه نیست

اسب نفس بریده را طاقت تازیانه نیست

از گل چهره سوخته طراوتی طلب نکن

برای رفع تشنگی تکیه به تشنه لب نکن

فرشته نجات من دیر به من رسیده ای

کهنه شده است زخم من کوشش بی ثمر نکن

تقدیم به همه دوستداران شکیلا(خصوصآ س)